Hij staarde een poosje het donker in dat met de seconde donkerder leek te worden. Nog even en de lucht zou zwart zijn, een louter zwarte duisternis. Was het heelal zwart? Een zwarte nacht? Tomas luisterde. Hij hoorde heel veel. Maar de stilte zelf hoorde hij niet. Hij schudde zijn hoofd. Hij moest daar niet blijven staan. Binnen de kortste keren zou hij geen hand voor ogen meer kunnen zien.

Hóe een integere, resonerende en mystieke roman vormgeven? Het antwoord dat hier gegeven wordt: op min of meer dezelfde, terughoudende manier. Met een omslag dat zich haast onzichtbaar nestelt tussen andere boeken. Maar zodra je de roman vastpakt is direct het zachte papier voelbaar, van zowel de cover als het binnenwerk. En daaruit doemt de tekst op, als uit een dichte mist.

De roman is in zwart gezet met de letter Collis die het een lichte en verfijnde uitstraling geeft. De meer technische onderdelen, zoals paginanummers, zijn in subtiele grijstinten opgenomen, grijstinten die vervagen zodra de hoofdpersoon van het toneel verdwijnt. Als het verhaal erom vraagt, bijvoorbeeld bij de weergave van brieven en aantekenboekjes, staat de tekst in vrije regelval met veel witruimte rondom. Zo is de vorm, net als het verhaal dat verteld wordt, in verschillende tinten en ritmes opgebouwd. Niks meer, niks minder.